Την Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2026, οι μαθητές και οι μαθήτριες του τμήματος Α32 συμμετείχαν σε Ποιητικό Εργαστήρι στη Βιβλιοθήκη του Σχολείου, με τη Φιλόλογο, κ. Αθηνά Καζακαίου, Φιλόλογο.
Αφετηρία του εργαστηρίου αποτέλεσε το διαχρονικό μοτίβο της επιστροφής ενός νεκρού στον κόσμο των ζωντανών, για την εκπλήρωση μιας υπόσχεσης. Οι μαθητές και μαθήτριες, έχοντας προηγουμένως διδαχθεί, στο πλαίσιο του μαθήματος την παραλογή «Του νεκρού αδελφού» και την κυπριακή παραλλαγή της, «Η Αρετή», προσέγγισαν το ποίημα του Κυριάκου Χαραλαμπίδη «Στα στέφανα της κόρης του» και διερεύνησαν τον τρόπο με τον οποίο ένα πανάρχαιο μοτίβο της δημοτικής μας ποίησης μεταπλάθεται σε σύγχρονη ποιητική δημιουργία.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στη σύνδεση του ποιήματος με την τραγωδία της Κύπρου και το δράμα των αγνοουμένων μετά την τουρκική εισβολή του 1974. Μέσα από την ποιητική εικόνα ενός πατέρα που επιστρέφει, για να παραστεί στον γάμο της κόρης του και μετά την εκπλήρωση του σκοπού του, επιστρέφει ξανά στο χώμα, οι μαθητές και μαθήτριες προβληματίστηκαν γύρω από έννοιες, όπως η υπόσχεση, η απουσία, η αγάπη και η επιστροφή.
Στη συνέχεια, πέρασαν από την ανάγνωση στη δημιουργία. Έγιναν οι ίδιοι ποιητές και ποιήτριες, δημιουργώντας τα δικά τους σύντομα ποιήματα με κεντρική ιδέα: «Κάποιος επιστρέφει από τον κόσμο των νεκρών, γιατί πρέπει να τηρήσει μια υπόσχεση». Αφού πρώτα έπλασαν την ιστορία που θα κρυβόταν πίσω από το ποίημά τους, επέλεξαν πρόσωπα, τόπους, εικόνες και συναισθήματα και έδωσαν ποιητική μορφή στις ιδέες τους.
Με οδηγό τη δύναμη της εικόνας, των αισθήσεων και των λέξεων, πειραματίστηκαν με μεταφορές, παρομοιώσεις, προσωποποιήσεις και επαναλήψεις, επιλέγοντας στοιχεία είτε της παραδοσιακής είτε της μοντέρνας ποίησης.
Το εργαστήρι έδωσε έτσι την ευκαιρία στους μαθητές και τις μαθήτριες να ανακαλύψουν, ότι η ποίηση δεν είναι μόνο ένα κείμενο προς μελέτη, αλλά ένας ζωντανός τρόπος έκφρασης και δημιουργίας. Από το δημοτικό τραγούδι και την κυπριακή παράδοση μέχρι τη σύγχρονη κυπριακή ποίηση και τη δική τους ποιητική γραφή, ακολούθησαν ένα δημιουργικό ταξίδι στον χρόνο, διαπιστώνοντας πως οι μεγάλες ανθρώπινες εμπειρίες, η αγάπη, η απώλεια, η μνήμη και η υπόσχεση, εξακολουθούν να γεννούν ποίηση.
Ελευθερίου Γεωργία Α32
